3 Nisan 2014 Perşembe

Biz Kaybedenleriz

Biz kaybedenleriz. Bizde şans yüzümüze gülmez. Bizde şans arkamızdan güler. Hep nereye gittiğimizi sorarlar; neden kaçtığımızı kimse bilmez. Bizi ya sevmezler, ya sevmezden gelirler.
Biz kaybedenleriz. Yollarının ufuk çizgisi siyahaçalan. Tanınmayan suratlarımızı kimse göremez. Ufuklar hep uzar bize, kalabalıklar avuç içi kadardır dışarıdan ama biz arı yuvasında bile bir başımıza aç susuz. Sevgi at olur bir çifte ile yığdıktan sonra bizi yere dörtnala uzaklaşır. Bizse yerden kalkar kara ufuk çizgisine doğru bir adım daha atarız.
Bizler yinede yaşarız. Hiçliğe kaldırdığımız kadehlerimiz vardır bir.
Sonsuzluğa ulaşmak ve bir daha sonsuzluktan çıkmak istemeyiz.
Hissetmeyiz. Duymayız. Kaparız gözlerimizi bakmayız. Bizler sadece susarız.
Alkole susarız. Sarhoşluğa, yaşamamaya, ölmeye. Cansızlığa açız. Ruhumuza verilmiş olan beden yükünü silkelemek için asla konuşmayız. Acı kalbimizi kavurduğunda inlemek yerine güzel bir gülümseme yerleştiririz batmış suratımıza. Biz yorgunuz. Ufuk yorgunu...
Bir tek uzağı severiz. Uzağı özleriz. Sonra bir kadeh daha koyariz kendimize. Biraz daha unutur biraz daha az hissediriz. Hissizlesiriz bir sure. Sonra yine acır kalbimiz. En hiçe en dibe ilerleriz. Elimizde son kadehimiz.
Düşene kadar kadehimiz yallardayız biz. Elimize yapışmış acıması yok hayatın. Çamur olup da diz çökünce uzak önümüzde boğazına yapışana kadar yoldayız. Tabanca, silah kullanmayız. Kelimelerimiz deler zihinleri kan şarap olur kadehimize dolar. Yine içeriz siyah gün doğumlarına. Kadehimiz düşene kadar.
Ve sonra kan revan içinde kalırız zihnimiz konuşmaz olur. Yine susariz. Yeni birikintiler arariz, kurumuş su zerresine karşı. Ama bulamayiz upuzun çöllerde .. Bizler yinede devam ederiz. Bir ara durur elimizde ki kadehe bakariz. Bitmiştir
Gün siyaha calmistir biraz daha. Sonra sarabimizi tazeler birileri. Yine iceriz. Yine yollara duseriz. Bir iz arariz yine. Beyin durgun, kalp yorgun, yollar suskun.
Biz kaybedenleriz. Aidsizliğe aidiz. Yapayalnız. Yahhoş yorgun. Tükenmişlikten bitmiş. Balçık suratlı ucubeleriz... Biz hep kaybettik. Başka yollar yolumuzu kestiğinde. Biz hep bittik kesilmiş yollara gidemediğimizde. Biz hep öldük kara ışık tutsak ettiğinde.
Biz kaybedenleriz. Işığa vurgun. Siyaha yorgunuz. Ama yinede şikayet etmeyiz. Kaybettik der yaralarimizi göğüsümuzde saklar devam ederiz.

(Not: Furkan Hocalar'a teşekkürler)

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder