3 Kasım 2013 Pazar

İntihar

Mutluluk mutsuzluğa karışmış, karanlık denizin dibine çöküyor ağır ağır. Masmavi gök yüzü ve parıldayan güneşten ayrılmış boğuluyordu ruhum.
Sessiz...
Sessizlik...
Bir vatoz geldi o an yanıma. Sessizliği yüzgeçleriyle bozmaya, bana dokunmaya, ruhumu hissetmeye. Gözlerimi açtım, ruhumu uyandırdım. "Ayıl" dedim. "Dipteyiz".
Çırılçıplak, savunmasız ruhum vatoza baktı. Yardım etmek istercesine ikimize doğru bakan gözlerine. "Kimiz biz, ne işimiz var bu dünyada, niye yaşıyoruz içimizdeki yaşam tükenmişken istercesine?" diye sordu ona. Vatoz: "Sen yaşamın kurumuş köklerine su dökmeye geldin dünyaya. İnsanların kim olduklarını sorgulama, sen onlardan değilsin. Ölü ruhların ardından gerçek dünyaya bakmak kolay değil. Kolay olansa güç değil. Güçlü durmak için geldin buraya."
Ruhum: "Ben istemedim ki güçlü olmayı, sıkışıp kalmayı, çabalamayı, boğulmamaya çalışmayı. Yardıma ihtiyacım yok. Yardım edecek kimse yok."
Vatoz döndü arkasını. Yüzgeçlerini süzerek uzaklaşırken sessizlik tamamen bozulmuştu. Ruhum bir anda görünmez oluverdi. Gözlerim kapanıyordu açmaya çalışırken.
"Yardım edin boğuluyor!" Gözlerimi açtığımda sahilde uzanırken buldum kendimi. Çevremde toplanan telaşlı insanlar gördüm. Yerimden kalkamıyordum. Konuşamıyordum.
Biraz ayıldıktan sonra bir kadın yanıma geldi. "İyi misin?" diye tekrar tekrar soruyordu telaşlı telaşlı. Yerimden kalktım. Tanımadığım bir yüzü vardı kadının. "Hiç bir zaman iyi olmadım ki. Ölmek isterken ölememek nasıl bir duygu bilir misin?" Donuk bir surat ifadesiyle bana baktı. Kafamı çevirdim. Yavaş yavaş da olsa yürüyebiliyordum. Oradan uzaklaştım.
Önceki geceyi düşündüm bir anda. Canıma tak etmişti artık yaşam, insanlar, insanlık.  Düşüncelerimle boğulmuştum aslında ben. O gece yatağıma yattığımda hazırım dedim. Artık bitti.
Öğlene doğru uyandım, üzerime mayomu giyip evden çıktım. Bir iskele gördüm denize boylu boyunca uzanan. Terk edilmiş gibi. Benim gibi. Yavaş yavaş yürüdüm çürük tahtaların üzerinde. Kenarları yosun tutmuş bazı tahtalar gıcırdıyordu. İskelenin tam ucuna geldiğimde atlamıştım.
Bir daha çıkmamak üzere...

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder